Laatst aangepast op maandag, 12 oktober 2009 12:31
Tom
Tom, die naam zal nog lang op mijn netvlies staan. In mijn jeugd las ik “De negerhut van Oom Tom”, het indrukwekkende relaas over de slavernij, geschreven door Harriet Beecher Stowe. Van de tweede belangrijke Tom, die ik als volwassene goed leerde kennen, moesten we begin deze maand september afscheid nemen. Wat stilletjes, zoals hij zich doorgaans onder de mensen bewoog, ging hij heen, na een kortstondige, ernstige ziekte. Tom Grooten, klein van stuk, groot als mens, mijn ODI-schaakmaatje, ben ik kwijt. De wereld is leger nu.
Missen doe ik hem, fietsend door het dorp met zijn onafscheidelijk alpinopetje, peinzend achter de 64 velden van het schaakbord, ons een biertje aanbiedend na zijn partij. In de monumentale, nog onlangs gerenoveerde Udense koepelkerk Sint Petrus, 120 jaar geleden gebouwd door architect Weber, vierden we een indrukwekkend afscheid. Zijn kreatieve kinderen, vooral muzikaal begaafd, probeerden tijdens de avondwake en de uitvaartdienst te doorgronden wie Tom was. Muzikaal, in dichtvorm en liedjes werd zijn rijke leven belicht: Tom als lieve man voor Ellen, als perfecte vader, als leraar, verteller, schrijver, dichter, schaker, reiziger en lieve opa, maar vooral als de unieke, altruïstische, aimable man, zoals velen hem gekend hebben.
In onze schaakvereniging ODI was hij jarenlang bestuurslid, voorzitter, jeugdleider, maar vooral een niet weg te denken lid, altijd inzetbaar en hulp biedend daar waar dat nodig was. Nog juist op tijd hebben we hem in 2007 tot erelid benoemd, een titel, waarmee hij zeer verguld was. Graag hadden we met hem nog vaak een pilsje gedronken. Ik denk graag aan hem, koester nu de mooie herinneringen. Onvergetelijk, Tom Grooten, een grote Grooten.
Toon Swinkels.
Tags: